Strona korzysta z plików cookies, aby lepiej spełniać Państwa oczekiwania. Można zablokować zapisywanie cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
OK, nie pokazuj więcej
Serwis podróżniczy

Tajemnice Wyspy Wielkanocnej

Data: 2016-03-17, Państwo: Chile

Moai, Wyspa Wielkanocna

Źródło zdjęcia: silmevala, www.sxc.hu

Położona na Oceanie Spokojnym Wyspa Wielkanocna od lat fascynuje naukowców i turystów głównie dzięki kamiennym rzeźbom zwanym Moai oraz swojej tajemniczej historii. Wyspę tę odkrył w 1722 roku Holender admirał Jacob Roggeveen. Ponieważ miało to miejsce w Niedzielę Wielkanocną, odkrywcy nadali wyspie nazwę Wyspy Wielkanocnej. Miejscowi nazywają wyspę Rapa Nui, co oznacza "Wielka Wyspa". Niektórzy archeolodzy podają, że pierwotna nazwa wyspy to Te Pito O Te Henua, czyli w dawnym języku Thaitańczyków "Pępek świata".

Wyspa Wielkanocna leży ok. 3600 km od wybrzeży Chile i jest najbardziej oddalonym on ludzkich osad miejscem na świecie. Obecnie na wyspę można dostać się tylko jednymi Chilijskimi liniami lotniczymi, dlatego nie jest ona oblegana przez turystów. Niemniej jednak cieszy się sporym zainteresowaniem. Już pierwsi odkrywcy zastanawiali się nad funkcją jaką pełniły zbudowane nad brzegiem morza kamiene kolosy, których naliczono ok. 900. Do czasu wizyty hiszpanów w 1770 roku, wszystkie rzeźby Moai, zwrócone były twarzami w stronę oceanu. Gdy cztery lata później na Rapa Nui dotarł James Cook, kamienne kolosy były w większości poprzewracane. Do dzisiejszego dnia nie jest do końca jasne co wydarzyło się w tym czasie na wyspie.

Największy z kolosów Moai jest wysoki na ok. 10 m. Cześć z nich stoi wzdłuż brzegów, pozostałe porozrzucane są po całej wyspie. Na głowach niektórych umieszczono potężne, ważące 3 tony kapelusze. Nie wiadomo w jakim celu i w jaki sposób rzeźby zostały zbudowane oraz przetransportowane nad brzeg ocenu. Najprawdopodobniej transportowane były z kamieniołomu przy pomocy czegoś w rodzaju drewnianych sań, a stawiane były do pionu dzięki mozolnemu podsypywaniu żwirem. Dzisiaj wyspa jest jałowa, jakby pozbawiona życia. Prawdopodobne jest że budowa kolosów doprowadziła do wycinki lasów i wyginięcia zwierząt na wyspie. Jest też teoria, wg której europejscy żeglarze przywieźli na wyspę szczury, które pozbawione naturalnych wrogów rozmnożyły się do liczby kilku milionów sztuk i zjadły praktycznie wszystko. Na znajdowanych dzisiaj na wyspie skorupach nasion palmowych widać ślady ugryzień szczurów. Doprowadziło to do zniszczenia lasów na wyspie. Brak lasów i zwierzyny wywołał falę głodu i doprowadził do bratobójczych walk pomiędzy plemionami. Niektóre przekazy mówią, że pozbawieni pożywienia ludzie zjadali siebie nawzajem.

W drupiej połowie XIX w. wyspę najechali peruwiańscy handlarze niewolników i wywieźli z niej ponad tysiąc osób. Po międzynarodowej interwencji ludzie Ci zostali uwolnieni, a piętnastu z z nich wróciło, przywożąc ze sobą wirus ospy. Ta nieznana tu choroba zdziesiątkowała populację wyspy. Gdy w 1877 roku, na Wyspę Wielkanocną dotarła eksperycja rosyjska, zastała tam tylko 111 osób.

Obecnie wyspę zamieszkuje niecałe 4 tysiące osób, dzięki działalności misjonarzy, w większości wyznania katolickiego. Odwiedziny Wyspy Wielkanocnej to na pewno ciekawy pomysł na spędzenie świąt Wielkiej Nocy.

Źródło: www.archeowiesci.pl/t/rapa-nui/